...Hücremde Agustos Sicagi, Eylül Sabahi...

 

 

Güvenmedigimiz hayaller icine giriyoruz ama bi onlarimiz var.. her yanlizlikta yanibasimiz da bi onlar var..

cikarlar, yalanlar.. bunlarin uzerine kafa yormuyorum artik..

yoracak bi kafam kalmadi aslinda..

kendimi var olduguna inandirdigim bi dunya da dolaniyorum avare..

olmadigini da biliyorum ya o ayri mesele..

kendimle yuzleseli cok oldu ve icimdeki salak polyannayi durduramiyorum.. hicbisey de olmayacak ya, cok iyi biliyorum..

artik nereye gittigimi goruyorum..

hep gormek istedigim o yolu goruyorum..

keske hic gormek istemeseydim...

 

Dunya nelerin etrafinda donuyor boyle? ne kadar az beklentim kaldi bi anlata bilsem..

midem bulaniyor artik etrafima baktikca.. örnek ala bilecek bisey kalmamis artik.. elimi uzatsam da tutsam denecek hedefde yok artik..

hersey koca bi yok'un etrafinda donup duruyor.. kimse bilmiyor, hic kimse bilmiyor.. hersey bende bitiyor sanki..

benmi kurdum bu lanet duzeni? neleri feda etmedimki.. girmem dedigim her yola girmedim mi sanki..

bari bir parca mutluluk baskalarini sarmalasin diye..

neden beceremedim, neden kayboldukca kayboldu hersey?

ben hatayi nerde yaptim?

gordukce, duydukca, his ettikce midem bulaniyor.. ne bicim bi duzen bu?

hic mi kalmamis herseyi aklayip paklayacak bi sey..

okadar hirslandik ki biseyleri tuketmek icin, kendimizi bitiriyoruz.

Aklim hayalim almiyor, kalmadi mi su kocaman dunyada gercek bisey?

her sey mi ihanetlerle dolu..

 

oooooooooof beni kendimden kurtarin!!

Yalan sanirim kimi cözümü

Dogrular burusturur benim yüzümü,

Herkes yolda gider benden öte..

Ben, ben olali bulamadim özümü...

 

 

 

 

 

Tolga Cevik

Yazma tutkumdan vaz gecmeyi basarabildigimden beri bicok seydende vaz gecmeyi basardim.. Mesela; dunyada yasamaktan..

Dunyadan cikmis, kendimden cikmis, hayali bi baloncugun icinde gibiyim.. Etrafimda da bir milyon kucuk baloncuk, bir milyon hayal..

Burda hersey cok guzel ama, gozlerimi azicik bile aralasam bi korku kapliyor tum bedenimi..

Her an patlaya bilecek hayali bi baloncuk.. Insanin kendi bedeninde cikmis gibi his etmesi cok tuhaf bisey.. Siginicak yer kalmiyor cunku, bi boslukta ucusuyor ordan oraya.. Savruldukca yaralaniyor.. ama hicbisey gerceklerden kacmak kadar guzel degil..

Insanlar kaderini kendileri yazarmis.. Bu dogruysa ya ben yazmayi bilmiyorum yada benim kaderim baloncugum..

Insanlar kendi icinde kaybola bilirmi? Soguk ve eski bi labirent gibi cikisi aramak.. Hemde kendi icinde, en iyi bildigi yer.. insanin kendisi..

Kendi icinde cok dolananlar mi schizofren olanlar.. Bide icine dogru yolcugula cikanlar var, hani artik parayi nereye harciyacagini sasirip sözde ''kendini bulma'' adina dünyayi dolasanlar.. Halbuki insan dünyayi dolastimi bir sebep yüklememeli buna bence.. Kendini kendi bedeninde bulamiyan, dünyanin o ucsuz bucaksiz derinliginde nasil bula bilirki?

Insanin kendini tanimasi cok önemli bisey.. En azindan kendisile ilgili birkac sey bilmesi, neleri sevip neleri sevmedigini iyi ayirt ede bilmeside önemli.. kendine iyice yabancilasmamak icin.. ve bazen his etmeli birseyler en gerceginden, duygularinin körelmemesi icin....

 

Efendim, bilindigi gibi “Zam, zulum, fasizm ve savas” gunlerinin en onemli olgusu “Terapi”dir. Derdiniz mi var, terapi! Karniniz mi agriyor, paraniz mi yok, Israil Lubnan’a mi girdi, Filistinliler birbirlerini mi yiyorlar, Kurtler hala birlesemediler mi, yine terapi. Sevgiliniz sizi terk mi etti, cocuklar evde sorun mu cikariyorlar, patronunuzla araniz bir turlu duzelmiyor mu, isiniz mi yok, evde can yoldasi bir kadin degil, bir dirdir yumagi mi dolasiyor…Terapi! Bir terapi yapiyorsunuz, butun sorunlarin canina okuyorsunuz.
En iyi psikolojik terapi konusarak yapilir. Konusabilmek icin de oncelikle iyi dinleyebilecek birini bulmak gerekiyor. Diyelim yukaridaki sorunlarin hepsine ve arti daha bir coguna sahipsiniz. Ay basi yaklasiyor, kirayi odeyemeyeceginiz yuzde yuz belli. Bankadan da protestoyu yiyeceksiniz, bu da kesin. Borc aldiginiz kisileri gormemek icin artik kacabileceginiz bir sokak da kalmadi. Kendinize karsi bir pislik yapmamak icin firladiniz sokaga, bir parkta gezinirken cok sevdiginiz bir arkadasinizin bir bankta oturdugunu gordunuz ve hemen pupa yelken yanastiniz iskeleye, okkali bir “Merhaba” cektikten sonra hic sormadan yanina oturdunuz.
“Yav ne iyi oldu da sana rastladim. Canim cikiyordu yalnizliktan. Nasilsin?”
“Iyi degilim.”
Bu baslangic terapiye uygun bir baslangic degil. Yeniden denemeli.
“Iyisin iyi, turp gibi gorunuyorsun.”
“Iyi degilim dedimse iyi degilim demektir, anladin mi?”
“Iyi ama neden iyi degilsin birader. Isin var, esin var, asin var!”
“Var ya, vaaar! Keske hic biri olmasaydi da basimi dinleyebilseydim.”
“Hayrola yaramaz bir durum mu var?”
“Yarayan ne ki birader? Bizim buyuk oglani biliyorsun, okuttuk, adam ettik, gitti doktor muayenehanesi acti, evlendirdik…Ben bu kiz sana yaramaz, bunun gozu yukseklerde dedim, inanmadi. Kadin, sadece ver ve getir sozcuklerini biliyor, istemenin disinda hayatta hicbir sey ogrenmemis. O istedikce bizimki ikiletmeden koyuyor karsisina ne istediyse. Sonra oglan nasil yaptiysa doktor olarak calistigi hastahanenin kasasini soydu. Iceride simdi.”
“Gecmis olsun, ne diyeyim?”
“Gecmis olsun ya… Annesi de beni birakti. Artik hayatini yasayacakmis. Ulan ellisine bastin, sende hayat mi kaldi, bir dusunsene? Yok, simdilerde yaygin ya bu ozgur yasam hikayesi, ona tutuldu. Bu fikri bizim kucuk kiz takti onun aklina. Bir sabah cantasini alip giderken bir erkegin otuz yil kahrini cekecegime, kisa yasar ama dolu yasarim, diye de basti narayi. Mahalleye rezil olduk.”
“Demek kucuk kiz da gitti?”
“Gitti ya. Ben zaten telef olmusum. Mide delik, kalp yorgun, prostat siskin, bagirsaklar calismiyor, nefes darligi cokmus umugume…”
“Yav soyle bir silkinsen, bir terapiye gitsen…”
“Birak lan o terapi ayaklarini. Deli miyim, manyak mi? Kendi derdime daldim, seni unuttum. Nasilsin, nereye boyle sabah sabah?”
“Hic, azicik kendimi oldurecektim. Seni gorunce vaz gectim” dedim, “Bak konustuk, konusunca acildim. Benden dertlileri de varmis, nerden bileyim? Sen de git birini bul, konus biraz. Inan acilirsin. Hadi bana eyvallah. Eve gideyim de kendime bir mercimek corbasi pisireyim. Bir avuc kalmisti herhalde. Kalmadiysa da icine biraz bulgur, biraz pirinc katarim… Yav cok uzuldum durumuna. Istersen kalk gidelim, birlikte yiyelim corbayi, acilirsin!”
Terapi iyidir, konusmak daha iyidir. “Basimi dayayip aglayabilecegim bir omuz olsaydi” diye evde durup sizlanacaginiza, omuz arayin disarida. Sizi bir parkin kosesinde bekleyen ve terapiye ihtiyaci olan bir dostunuzla mutlaka karsilasacaksiniz demektir.
Cikin disariya. Terapi cikmak ve cikarmakla baslar. Cikarin neyiniz varsa… Ama sakin ustunuzdekilere dokunmayin! O zaman isler hepten karisir.

 

Biribirimizi anlamadan yasiyoruz iste, herkes gözlerini kendi ufkuna dikmis.. Kimse kaldiripda basini bi digerine bakmiyor..

Herkes kendi kuyusunda battikca batiyor..

Ben mi? Ben yerne dibine geldim coktan.. Simdi yerin dibine sariliyorum, daha fazla batma korkusundan...